قراردادهای گازی

قراردادهای گازی و موجی از اعتراض ها

همه ساله قراردادهای گازی بسیاری در ایرن برقرار می شود که خوشبختانه اکثر آنها با موجی از اعتراض ها روبه رو می شود زیرا ساز و کار منطقی برای آنها وجود ندارد.

در کشور ایران برخلاف سایر کشورها معمولا شرایطی وجود ندارد که بتوان صادرات را به روش منطقی برقرار کرد. صادرات گاز مسئله ای بسیار ضروری و جدی در ایران به شمار می رود تا زمانی که مسئولیت اصلی و برنامه ریزی هایی در این راستا وجود نداشته باشد قطعا موفقیتی در کار حاصل نمی شود. امروزه تلاش های بسیاری وجود دارد تا بتوان از آن برای تغییر در نظام درآمدی کشور بهره برد اما متأسفانه همیشه افرادی وجود دارند که با این تغییرات مخالف هستند.

قراردادهای گازی

در حال حاضر در رابطه با قراردادهای گازی دو قرارداد با موجی از عتراضات روبه رو بوده اند ، قراردادهایی که منعقد شدن آنها با ضررهای مالی احتمالی برای این همراه بوده اند. یکی از آنها ماجرای قرارداد کرسنت است که قطعا همه ی ما در این خصوص آشناییت کاملی داریم. در حال حاضر موضوع مربوط به این قرارداد برقرار شده و همواره امکان دارد ایرانی کشوری باشد که اندکی از سرمایه خود را از دست بدهد ، در حالی که قطعا این قرارداد باید با سودآوری خوبی همراه شود.

قراردادهای گازی

در دومین قرارداد گازی که در امسال به آن اشاره شده است قراردادی بین ایران و یک شرکن نروژی بسته می شود که در آن ایران صادرات گاز را انجام می دهد و در بین راه این شرکت نروژی آن را تبدیل به سوختی مایع خواهد کرد. منتقدان بسیاری برای این عملیات حضور دارند که متأسفانه انجام آن توسط مجلس نیز با مشکل روبه رو شد و در حال حاضر قراردادی در حال اجرا نیست. برخی از ایرادات در رابطه با قراردادهای گازی به این موضوع اشاره دارد که متأسفانه قیمت های تعیین شده با قیمت های اصلی فاصله زیادی دارد و تنها ایران متوجه ضرر خواهد شد و در مقابل سود به فرد دیگری انتقال خواهد یافت.

بیشتر بخوانید :  روش EOR چیست ؟

بازار گاز بازاری بسیار پررونق است اما به شرطی که بتوان از این رونق به صورت مطلوب استفاده نمود. همواره باید متولیانی با سابقه و باتجربه حضور داشته باشند تا بتوانند از این شرایط به نفع کشور خود استفاده کنند. در ایران متأسفانه چنین افرادی وجود ندارد و هریک از مسئولان وزارت نفت با استفاده از توانایی خود به انعقاد این قراردادهای گازی می پردازد.

متأسفانه تغییرات دائمی در رابطه با مسئولیت پذیری برخی از افراد می تواند نمونه ای بزرگ از عدم برنامه ریزی باشد. کار اصلی صادرات گاز باید به شرکتی خاص سپرده شود ، اینکه این کار دائما بین افراد وزارت خانه ، وزیر و . . . رد و بدل شود از اهمیت کار می کاهد و می تواند بسیار آسیب زننده باشد.

قراردادهای گازی

ایران در زمره ی بزرگان ذخیره ی گازی به شمار می رود. بسیاری از کشورها که حتی شرایطی بسیار بدتر دارند برای رشد خود برنامه ریزی کرده اند و قراردادهای گازی به نسبت بهتری را برای خود گرفته اند ، اما در ایران با وجود ذخایر بی شمار هیچ طراحی برای آن در نظر گرفته نشده و قطعا به جایی نخواهد رسید. برنامه ریزی های بلند مدت و تعیین اهداف بزرگ یکی از بهترین شرایطی است که باید برای تبدیل شدن به بزرگترین صادرکننده گاز جهان در نظر گرفته شود. هر گام بزرگی نیازی به عظم بزرگ و تلاش بسیار زیاد دارد.

نظر شما درباره قراردادهای گازی و موجی از اعتراض ها چیست؟ نظر خود را با ما به اشتراک بزارید.

منبع:

میز نفت




پاسخ دهید